Dit artikel is gepubliceerd op 2007-11-02 14:04:44 door Dhaeseleer Bob

De bevrijding van het Europees vasteland door de geällieerden gaf de Amerikaanse culturele en economische hegemonie de kans om een nieuwe aan te snijden. Onder impuls van het Marshallplan stegen buitenlandse invsteringen tot ongekende hoogtes. De voortzetting van wat gewoon met kauwgom, coca-cola en jeans begon domineert stilaan de lokale cultuur zodat kinderen de begingeneriek van de Simpsons beter kennen dan hun nationaal volkslied. Niet alleen het verlies van eigenheid in een globale cultuur (en daarmee de bepaling van de voorkeur van de consument) maar tevens het verlies van inspraak in de plaatselijke economie ten voordele van ongebonden beleggers kan regionale ontwikkeling zwaar hypothekeren.

De ontwikkeling van het landelijke Vlaanderen door de grote overzeese financiële injectie wordt internationaal als één van dé economische mirakels gezien van het naoorloogse tijdperk. Maar is deze ontwikkeling niet meer te danken aan zijn ligging dan aan de buitenlandse investeringen? Ook Japan wist tijdens de Meji-restauratie (later gevolgd door andere Asian Tigers) in slechts één generatie zijn feodale maatschappij om te vormen tot een hoogmoderne doordat buitenlands kapitaal groeipolen kon creëren. Kunnen deze investeringen werkelijk de economische hefboom vormen die het vaste kapitaal doet rollen of zijn dit alleenstaande succesverhalen die het globale plaatje van een gestegen economische ongelijkheid moeten verdoezelen? Moet in het benaderen van het globaliseringsvraagstuk niet meer de nadruk gelegd worden op het deel van de winst dat wegrolt naar de "captains of industry"?
 
Is globalisering ten slotte een natuurlijk proces, gegenereerd door de toegenomen snelheid van verplaatsen en leven en kan men dus niet anders dan deze evolutie ondergaan of is het een bewust beleid ten voordelen van de sterke economieën? 
 
Is de onmogelijkheid van de Afrikaanse of Latijns-Amerikaans boer om zijn gewassen te slijten het gevolg van de internationale markt of gewoon van fouten in de markt (zie het Europees subsidiebeleid)? Moet er met andere woorden gepleit worden voor het verder vrijmaken van de markt, zodat Ricardo-gewijs er specialisatie en wederzijdse voordelen optreden of moet de bewegingsvrijheid van kapitaal aan banden gelegd worden zodat men verplicht wordt zich op lange termijn te verbinden met de ontwikkeling van een regio?