Dit artikel is gepubliceerd op 2008-05-09 10:56:36 door Mil

Het begon zondagavond toen ik zappend op het interview met de Egyptische schrijfster Nawal El Saadawi in Lichtpunt terecht kwam. Wijze vrouw, straffe madam. Eén uitspraak is mijn hoofd blijven hangen: de onzichtbare sluier is zo veel moeilijker te bestrijden dan de zichtbare sluier. Die onzichtbare, postmoderne, sluier van de Westerse vrouw is make-up, plastische chirurgie en een moeilijk te bereiken schoonheidsideaal.

Wil het toeval dat er in De Morgen van maandag een artikel staat van Daniel Cohn Bendit over mei 68. Ik ben een kind van de meibeweging. Ik leidde mijn eerste scholierenstaking in 68 in Ninove. De betoging die we toen hielden door de straten van Ninove begon met de slogan 'Leuven Vlaams' en eindigde met de slogan 'Werk in eigen streek'. Het stond dan ook in de sterren geschreven dat ik een jaar later actief zou deelnemen aan de maartbeweging aan de Gentse Universiteit. Daar werd de socio-juridische werkgroep geboren die in 1971 de eerste wetswinkel in België zou oprichten. Ik ben het volledig eens met Daniel Cohn Bendit dat mei 68 niet de grote revolutie bracht, maar wel een onomkeerbare breuk met een authoritaire samenleving en ruimte heeft gemaakt voor meer creactiviteit en werkelijke inbreng van de mensen, niet alleen aan de universiteit, maar in alle maatschappelijke organisaties.

De bijeenkomst van maandagavond met professor Wierdsma, waarop ik uitgenodigd was als lid van de VZW Cocom, sloot daar naadloos bij aan. Zijn referaat hier weergeven is onbegonnen werk. Vandaar alleen wat flarden van zijn betoog voor cocreatie.Cocreatie betekent zin geven aan organisaties en samen, op basis van een tijdelijke werkbare overeenkomst, handelen.

Wierdsma haalde zwaar uit naar sommige, authoritaire, managers die nog steeds denken dat zij het middelpunt van de wereld zijn. Twee uitspraken ter illustratie: 'Sommige managers willen dat hun medewerkers aids hebben, ze willen immers dat ze geen weerstand bieden tegen verandering' en 'Topmanagers die beloond worden voor korte termijnresultaten corrumperen'.

Het alternatief van Wierdsma is cocreatie waarbij mensen vanuit hun verschillen tot een tijdelijk werkbare overeenkomst komen om te handelen. Voorwaarden zijn : aanvaarden dat diversiteit het startpunt is en dat er interafhankelijkheid tussen mensen bestaat.

Nog een laatste prikkelmende uitspraak van Wierdsma: hij maakt een onderscheid tussen consensus, hij noemt het 'dood in de pot' -er is wel een akkoord, maar niemand voelt er zich goed bij- en consent, waarbij een tijdelijk werkbare overeenkomst wordt bereikt,die meer tevredenheid geeft aan iedereen.