Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:16:04 door Mil

Gisteren in een dikke drie uur naar Potosi gereden. We zitten op 4060m. Er is hier zelfs een cafë restaurant naar genoemd. Eerst ingecheckt in ons hotel -Colonial- en dan gaan lunchen in een leuk cafe La Plata op de Plaza Central. Om 14u werden we opgewacht door 2 jonge gewezen mijnwerkers. Toen ze beseften dat ze de rest van hun korte mijnwerkersleven niet in de mijn wilden doorbrengen zijn ze mijnbezoeken beginnen organiseren. Met succes. We trokken eerst naar de markt om offergoed en lekkers voor de mijnwerkers te kopen - cocabladeren, alcohol, frisdrank, sigaretten- Je kon er ook dynamiet kopen. Dan moesten we allemaal een mijnwerkersplunje aantrekken. Jas, broek, helm met licht en handschoenen. We kregen bijzonder goede uitleg over de werking van de mijnen, nu ca 500 cooperatiefjes. Voor het bezoek zelf waren er 2 opties ofwel gemakkelijk - wel gebukt, een paar 100 m in de mijn tot El Tio, de god van de mijnwerkers en terug- ofwel moeilijk met kruip en glijwerk,ladders en tuti quanti. Een keer raden waarvoor ik gekozen heb. De tocht was zwaar, vooral door de weinige zuurstof en het vele stof, maar onvergetelijk. Nadien kregen we nog een avondmaal, aangeboden door Summum,bij de mijnwerkers thuis. De tafels werden letterlijk samen geschoven in de living en de vrouw des huizes stond achter het fornuis. Een lekkere authentieke maaltijd met zoete aardappelen en Lamavlees. Je kent dat van moe maar tevreden, maar deze keer was het echt van toepassing.

Vandaag nog een dag in Potosi. Het is een gezellig stadje en veel meer dan alleen een mijnstad. Ik was al vroeg op en heb in een voormiddag dan ook 2 musea afgewerkt. Telkens met een uistekende rondleiding in het Spaans. Eerst het Casa Moneda over de geschiedenis van het slaan van de munt. Erg interessant. Dan naar het klooster van Santa Teresa. Niet dat ik een liefhebber ben van religieuze kunst, maar dit klooster is nog volledig intact en naast de vele religieuze kunst kan je er ook het kloosterleven herbeleven.

Op de terugweg naar het hotel stop ik in een telefoonwinkel om toch nog eens de stem van Gudrun te horen. Ik zet mijn rugzak neer en zonder nadenken loop ik naar de aangewezen telefooncabine. Na het telefoontje stel ik vast dat ik mijn rugzak niet bij heb. Ik kijk richting balie en ook daar is hij weg. Rugzak kwijt denk ik. Niet dat er veel waardevols in zit, maar vor mij wel,o.m. mijn reisdagboek. Komt er plots een Boliviaan aangelopen om mijn rugzak terug te brengen. Hij had gemerkt dat er iemand mee was gaan lopen en was er achteraan gegaan. Zeg nu nog dat alle Latijnsamerikanen dieven zijn.

Morgen vroeg naar de zoutmeren. Dan zijn we van de buitenwereld afgesneden. Volgend verslag dus over een 4 tal dagen.