Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:20:58 door Mil

We reden in een ruk van Potosi naar Uyuni. Het leek het einde van de wereld wel. We moesten er onze uitreisstempel uit Bolivias halen.De landcruisers van Toyota stonden klaar. We zouden ze de komende 4 dagen absoluut nodig hebben. Er werd voorraad in geslagen en ik huurde een slaapzak voor de koude nachten. Met 5 reisgenoten per jeep en de chauffeurwaren wij voertuig 3 in de caravaan.We bezochten eerst nog in Uyuni een treinkerkhof.een merkwaardige plek waar afgedankte treinstellen staan te verroesten in een woestijnlandschap. Een half uur later stonden we op de zoutvlakte van Uyuni. Nog nooit gezien. 12 000 vierkante km zoutvlakte. een speling van de natuur. Glinsterend wit in de zon. omzoomd met gebergte.Eentonig zou je denken, maar dat was het niet. De zonsondergang afgewacht en dan naar onze hostal Maya in Coquesa tegen de bergflank. Er is dus wel leven op de zoutvlakte. Onze hostal waren 3 slaapzalen, twee uur elektriciteit van de generator en een (heerlijk) avondeten ter plaatse bereid door onze Boliviaanse kokkinnen. We zaten op 3600m en dus was slapen niet eenvoudig. Toch lukte het aardig.De volgende dag is iedereenvroeg wakker. Geen gordijnen weet je wel.Ik maak een ochtendwandeling in de omgeving. Oorverdovend stil. ook het ontbijt van onze kokkinnen is top (vers fruit en yoghurt).We blijven nog een tijd op de zoutvlakte en bezoeken achtereenvolgens versteend coraal, het isla de los pescados, letterlijk een eiland vol cactussen midden in de zoutvlakte. daar maken onze kokkinnen ook de lunch. We wandelen een eind en de jeeps pikken ons op.Onze volgende stop zijn grotten (cuevas de las galaxias). twee boeren waren de mislukte quinoa-oogsten beu en zijn een toeristische plek gaan uitbaten: een grot met zeer merkwaardige druipstenen, een incabegraafplaats en een mirador. Stilaan verlaten we het zout en gaan we naadloos over in een woestijnlandschap. Lavastenen alom.Onze rustplaats heet nu San pedro. Zelfde scenario. Het lijkt iets minder koud, of hebben we ons aangepast. Boven San pedro ligt een ruïne. Die bezoeken we voor het avondeten. Er wordt redelijk geslapen, al zijn er diverse klachten over het snurken van sommigen.

Opnieuw is iedereen vroeg wakker. Vandaag een heel ander programma. We zien vooral mverschillende hoge meren en heel vaak flamingo´s: Er bestaan blijkbaar drie soorten.Wondermooie omgevingen. Kleurrijke meren en gebergte rondom. Top of the bill is het Lago Colorado. Door de algen in het water heeft het meer altijd weer een andere kleur. Nu van paars over rood naar diepblauw. de bolivianen wilden niet voor niets dit meer erkend zien als wereldwonder. We slapen in de buurt van het meer. We voelen meteen dat het deze keer echt koud zal worden. En zo gebuert ook. We worden wakker bij 7 graden onder nul en vertrekken nog voor zonsopgang naar een geisergebied. Wonderbaarlijk. een hoge stoomstoot, maar ook veel pruttelende scheuren in de aardkorst.Even verder kan men zelñfs een duik nemen in het warme water terwijl het buiten vriest. Ik bedank. We blijven met onze landcruisers verder door de landschappen ploegen en nemen afscheid van Bolivia met het lago Verde.

We rijden naar de chileense grens. Het landschap blijft mooi. We zijn nu in San Pedro de Atacama. een klein stadje, maar na de ontberingen van de voorbije dagen(niet wassen, niet douchen...) een echte oase. Vandaag op adem komen. Morgen al weer op uitstap.