|
Home blog:
milkooyman archief May 2008
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-05-17 17:39:52 door Mil De Vooruit in Gent nam het mooie initiatief om een hele week activiteiten aan te bieden in het raam van 40 jaar mei 68 en ook een beetje van de maartbeweging van 69 aan de Universiteit Gent.
Als actieve student-militant van die beweging ben ik donderdagavond naar een debat geweest onder de titel: 'What's left of the left?'. Sommigen vonden meteen dat de schaarse opkomst van geïnteresseerden al meteen antwoord op de vraag gaf, maar dat is natuurlijk iets te gemakkelijk.
Politicoloog Carl De Vos begon het debat met een weliswaar goed onderbouwde lijkrede op het socialisme. De toon was meteen gezet. Moderator van dienst Yves Desmet begon ook met een sprekende anecdote. Toen prof. De Vos aan zijn studenten politicologie vroeg om, zoals in 68, enkele spandoeken te schilderen met actuele slogans en die naar de Vooruit te brengen waren hun opmerkingen de volgende: er is discussie nodig om het eens te worden over gemeenschappelijke slogans, waar vinden we lakens?, waar vinden we verf en gaat de Universiteit dat allemaal betalen en tenslotte hoe geraken de spandoeken in de Vooruit? En zal de universiteit daar ook voor zorgen?
Het debat zelf ging teveel over een analyse van de (partijpolitieke) socialisten in Vlaanderen en Nederland en te weinig over de linkse beweging in het algemeen. Er werden door zowel Frank Vandenbroucke als door Paul Kalma, van de Nederlandse PVDA, zinnige analyses gemaakt en daarbij bleek dat de val van de muur in 89 een belangrijker feit was dan mei 68.
Men had het blijkbaar nodig gevonden om Bart De Wever in het panel te zetten. Waarom? De alibi rechtse om voor discussie te zorgen? De Wever misbruikte de situatie met een zichtbaar genoegen. De mislukking van het socialisme stond in de sterren geschreven volgens hem, in Vlaanderen zijn ze nog enigszins bijgedraaid, maar in Wallonië beleiden ze nog Quaregnon. Veel van de hedendaagse problemen (drugs, echtscheiding,gedoogbeleid, commerciële sex...)werden door de Wever op rekening van mei 68 geschreven. De vrijheid, blijheid was ontspoord beweerde hij. De strafste uitspraak van deze uiterst gevaarlijke rechtse jongen was de volgende: 'In 68 werd God in het Westen afgevoerd en werd Allah langs de grote poort binnengehaald'. Met de klap wist ik weer waarom ik links ben en wil blijven, mijn maag keerde letterlijk om.
Gelukkig was ook Anne Provost in het panel. Zij trok het debat open naar het individu en ook naar ruimere problemen zoals de klimaatverandering.
De jongste winnaar van de gouden Uil met het boek ' Het grote uitstel' bracht 2 leuke stukjes uit zijn boek. Lijkt me een aanrader.
Tot slot bracht Chantal De Smet een afsluitende bedenking. Van alle mensen die op het podium kwamen was ik het misschien het meest met haar eens. Ze stelde dat de linkse beweging veel meer was dan één politieke partij, voor haar, als oudstrijdster van mei 68 was deze periode vooral een tijdsgeest, een breuk met een authoritaire, ondemocratische samenleving. De belangrijkste meerwaarde was voor haar het ontstaan van belangrijke maatschappelijke bewegingen, de vrouwenbeweging, de noord-zuid beweging en de milieubeweging.
Toen ik in de regen naar huis fietste dacht ik aan de eerste wetswinkel die we in Vlaanderen hebben opgericht in 1971. Het was voor mij als een van de stichters een rechtstreeks gevolg van mei 68.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-05-20 09:40:36 door Mil 
Het gaat goed met het Beroepenhuis. De komende weken zijn zo goed als volgeboekt met klassen die de ontdekhoeken doorkruisen en dan in de huid kruipen van enkele boeiende praktisch uitvoerende beroepen. We hebben pech, want onze prima begeleidster Katrijn is even out als gevolg van een verkeersongeluk. Maar de collega's en de stagiairs steken een tandje bij om het schooljaar goed af te werken.
Op woensdag 7 mei was er de prijsuitreiking van de wedstrijd 'Beroepen thuis in de klas'. Met deze wedstrijd wil het Beroepenhuis klassen belonen die het hele schooljaar op een creatieve manier aandacht geven aan beroepen. Dit jaar geen saaie speeches en officieel gedoe. Er was een bijzonder boeiend beroepenspel waaraan de leerlingen van de 4 genomineerde klassen met plezier aan deelnamen. Ook de leerkrachten lieten zich in het enthousiasme meeslepen. Uiteindelijk werden ook de prijzen uitgedeeld. Bij de basisscholen ging de eerste prijs naar de BS O.L.V. Hemelvaart uit Waregem en bij de secundaire scholen naar het PTI van Eeklo.
Op donderdag 8 mei was er weer feest in het Beroepenhuis. In aanwezigheid van ca. 100 erg betrokken mensen werd de ontdekhoek van de grafische sector geopend. Deze ontdekhoek kwam tot stand in samenwerking met Grafoc, de paritaire opleidingsoranisatie van de sector. Zoals steeds zorgde het productiehuis Impressant plus voor een erg creatieve en frisse uitvoering. De aanwezigen, vooral werkgevers en vakbondsverantwoordelijken van de sector, warn in de wolken over de ontdekhoek. Hun verwachtingen zijn dan ook, terecht, hoog. Het is de negende ontdekhoek in het Beroepenhuis. Dit bewijst dat de bedrijfssectoren overtuigd zijn van de meerwaarde die het Beroepenhuis biedt.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-05-09 10:56:36 door Mil Het begon zondagavond toen ik zappend op het interview met de Egyptische schrijfster Nawal El Saadawi in Lichtpunt terecht kwam. Wijze vrouw, straffe madam. Eén uitspraak is mijn hoofd blijven hangen: de onzichtbare sluier is zo veel moeilijker te bestrijden dan de zichtbare sluier. Die onzichtbare, postmoderne, sluier van de Westerse vrouw is make-up, plastische chirurgie en een moeilijk te bereiken schoonheidsideaal.
Wil het toeval dat er in De Morgen van maandag een artikel staat van Daniel Cohn Bendit over mei 68. Ik ben een kind van de meibeweging. Ik leidde mijn eerste scholierenstaking in 68 in Ninove. De betoging die we toen hielden door de straten van Ninove begon met de slogan 'Leuven Vlaams' en eindigde met de slogan 'Werk in eigen streek'. Het stond dan ook in de sterren geschreven dat ik een jaar later actief zou deelnemen aan de maartbeweging aan de Gentse Universiteit. Daar werd de socio-juridische werkgroep geboren die in 1971 de eerste wetswinkel in België zou oprichten. Ik ben het volledig eens met Daniel Cohn Bendit dat mei 68 niet de grote revolutie bracht, maar wel een onomkeerbare breuk met een authoritaire samenleving en ruimte heeft gemaakt voor meer creactiviteit en werkelijke inbreng van de mensen, niet alleen aan de universiteit, maar in alle maatschappelijke organisaties.
De bijeenkomst van maandagavond met professor Wierdsma, waarop ik uitgenodigd was als lid van de VZW Cocom, sloot daar naadloos bij aan. Zijn referaat hier weergeven is onbegonnen werk. Vandaar alleen wat flarden van zijn betoog voor cocreatie.Cocreatie betekent zin geven aan organisaties en samen, op basis van een tijdelijke werkbare overeenkomst, handelen.
Wierdsma haalde zwaar uit naar sommige, authoritaire, managers die nog steeds denken dat zij het middelpunt van de wereld zijn. Twee uitspraken ter illustratie: 'Sommige managers willen dat hun medewerkers aids hebben, ze willen immers dat ze geen weerstand bieden tegen verandering' en 'Topmanagers die beloond worden voor korte termijnresultaten corrumperen'.
Het alternatief van Wierdsma is cocreatie waarbij mensen vanuit hun verschillen tot een tijdelijk werkbare overeenkomst komen om te handelen. Voorwaarden zijn : aanvaarden dat diversiteit het startpunt is en dat er interafhankelijkheid tussen mensen bestaat.
Nog een laatste prikkelmende uitspraak van Wierdsma: hij maakt een onderscheid tussen consensus, hij noemt het 'dood in de pot' -er is wel een akkoord, maar niemand voelt er zich goed bij- en consent, waarbij een tijdelijk werkbare overeenkomst wordt bereikt,die meer tevredenheid geeft aan iedereen.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-05-02 17:32:35 door Mil Vandaag was er een viering van Georges Debunne, gewezen algemeen secretaris van het ABVV, die 90 jaar geworden is. In het ACOD-gebouw in Brussel waren veel vakbondsverantwoordelijken en militanten samen gekomen om de ideeën en de mens Debunne te vieren. Ik was er ook.
Het had soms wel iets van een bijeenkomst van syndicale oudstrijders en er waren (te) weinig jonge vakbondsmensen. De ideeën van Debunne, door hem moeizaam ingeleid, hij spreekt moeilijk, maar is blijkbaar nog zeer scherp van geest,werden door 2 academici verwoord. Het tekent Debunne als vakbondsman, die vond dat er een nauwe band moest zijn tussen vakbond en de academische wereld. Niet voor niets heeft hij destijds een studiedienst uitgebouwd in het ABVV van hoge kwaliteit. Daarna werd er vooral ingegaan op zijn onstuitbare vloed aan ideeën vaak verwoord in erg begrijpbare slogans. Telkens bleek dat die ideeën nog niets aan actualiteitswaarde hebben ingeboet. Dat moest zelfs Willy Claes erkennen. Hij bracht ook een kort recital op de piano. Het was het enige culturele tussendoortje. We blijven vooral een vakbond van woorden.
Hoewel Debunne zelf de eerste initiatieven nam om vrouwen op te nemen in de vakbondsstructuur, hij was de man die Mia De Vits heeft aangeworven en die haar gestimuleerd heeft om hoge verantwoordelijkheden op te nemen,kwamen er maar 2 vrouwen aan het woord. Een gemiste kans om Debunne duidelijk te maken dat er beterschap is met de vertegenwoordiging van vrouwen in het ABVV.
Er was ook veel emotie in de zaal en het moeilijke karakter van Debunne werd niet verschoond. Hij was erg veeleisend, voor zichzelf en voor zijn medewerkers. Maar eens hij zijn woord had gegeven, bleef hij dat woord trouw.
Bij deze gelegenheid heb ik zelf ook terug gedacht aan de periode die ik meegemaakt heb op het ABVV toen hij algemeen secretaris was.
Hoe ik op de AC Brussel het werk had verlaten om op de Heizel naar hem te gaan luisteren op een militantenbijeenkomst en prompt werd ontslagen door de toenmalige AC Brussel. Hoe ik een jaar later met hem een sollicitatiegesprek voerde om op het Vormingsinstituut te gaan werken als BTK'er. Hij stelde natuurlijk vragen over mijn ontslag bij de AC en testte mijn ideologisch gehalte. Later heb ik het voorrecht gehad om hem geregeld onder vier ogen te zien. Ik registreerde de toenmalige radio-uitzendingen van het ABVV. Ik wou de aanpak vernieuwen en deze uitzending 'voor derden' in interviewvorm doen en wat muziek gebruiken. Vaak lukte dat amper bij Georges Debunne. De boodschap was het belangrijkste weet je wel. Mijn rol was dan ook vaak beperkt tot de historische woorden: 'Tot u spreekt Georges Debunne...'
Ik heb de ideeën en waarden van Georges Debunne in mijn vakbondsloopbaan telkens als inspiratiebron en referentiepunt gebruikt. Vooral zijn uitspraak: 'Heb je zeg in en met het ABVV' heb ik steeds in gedachten gehouden.
Het was een emtionele en inhoudelijk sterke viering van een man die voor veel vakbondsmilitanten en ook voor mij van enorm belang is
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-05-01 09:55:51 door Mil Het is vandaag 1 mei en Rerum Novarum tegelijk. Het is historisch en komt blijkbaar maar om de 150 jaar voor. Ondanks enkele gezamenlijke activiteiten van de christelijke en socialistische arbeidersbeweging had er meer kunnen mee gebeuren. Een gezamenlijk feest was, ook gezien de sociale verkiezingen, niet haalbaar. Spijtig!
Gisteravond een schitterende meiavond beleefd. Na de hulde aan De Geyter (de Internationale weet je wel) in de Vooruit naar Persona non grata gaan zien in een overvolle theaterzaal in de Vooruit. Een pakkend document over echt sociaal engagement van Frans Wuytack, zeer mooi gemaakt door zijn kinderen.
Vandaag moet ik voor het eerst geen toespraken houden op 1 mei. Het voelt onwennig. Straks stap ik weer als doorsnee militant in de 1 meioptocht. Geen probleem, ik voel me militant onder de militanten. Vordeel is dat we eindelijk misschien eens in alle rust een pint kunnen pakken na de optocht.
Vandaag denk ik veel aan de vakbondsmilitanten in het Zuiden. Zij hebben het zoveel moeilijker om zich als vakbond te organiseren. Mijn recente bezoek aan Colombia en de samenwerking met vakbondsmilitanten van de bloementeelt hebben me dat nog eens duidelijk gemaakt.
Leve 1 mei en Rerum Novarum!
Zoek hier andere 
