|
Home blog:
milkooyman archief May 2008
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:27:37 door Mil 
Het is ruim middag als we met de Tur-bus in Santiago aankomen. Het moet gezegd die bussen zijn comfortabel. We checken in ons hotel. een typisch grootstadhotel, maar goed gelegen. Bas gaat met ons meteen de stad in. We nemen de metro (380 peso voor een rit). Eenmaal in het centrum leidt Bas ons door de belangrijkste plaatsen. Goed idee om het zo te doen. Verde(r verkennen kan later. Als we op het plein voor de Moneda (presidentieel paleis) staan word ik emotioneel. Ik zie voor mijn ogen weer de tanks staan die op 11 september 1973 het paleis hebben beschoten en wat geleid heeft tot de moord/zelfmoord van Salvador Allende. De rest van de groep heeft blijkbaar geen herinnering aan deze gebeurtenissen en loopt er enigszins neutraal voorbij. De plaza de Armas, de overdekte markt, de brede lanen, de parkjes en majesteueuze gebouwen maken van Santiago een gezellige stad. Onze verkenningstocht eindigt in een gezellige restaurantbuurt.We eten, nu aan kleine tafels, heel lekkezr in Patagonica. Bij een parilla krijg je hier een fles wijn bij! Met een deel keren we met de metro terug.
Het is zaterdag en ik wil op zoek naar sporen van Allende. Een deel van de groep gaat skiën! Om 10u sta ik met José aan het museo de Solidaridaad Salvador Allende. Mooi museum. Kunst een herinneringen aan deze democratisch verkozen president die een socialistische samenleving wou invoeren. De VS, de burgerij en de interne linkse verdeeldheid hebben er anders over beslist. De prijs was hoog: 17 jaar dictatuur (Pinochet,weet je wel). Samen met Bas en José lopen we langs een leuke wijk (Concha y toro) en bezoeken dan het dubbele museum Bella Artes. Deel 1 zeeer mooi, deel 2 valt tegen. In de lentezon kuieren we naar het centrum. Veel winkels zijn al dicht. Gelukkig is de grote boekenwinkel nog open. Ik sla Spaanstalig leesvoer in.'s Avonds is er ons 'laatste' avondmaal in Como Aqua para Chocolate, een erg gezellig restaurant bij Boqeado. Ik ben de vrijwilliger van dienst voor de bedankingsspeech.Het is wat later dan gewoonlijk, maar een grrot deel van de groep gaat rond middernacht slapen. Naar verluidt is een deel blijven doorzakken tot in de kleine uurtjes.
Ik wil de zondagvoormiddag niet laten verloren gaan met alleen maar wachten. Na het ontbijt ga ik dan ook met de metro richting Centro. Ik kuier wat rond in de ochtendzon tot het Archeologisch museum open gaat. Op zondag is er vrije toegang8 een erg waardevol en boeiend museum met pre Colombiaanse kunst. Mag je eiogenlijk niet missen. Op de terugweg snuif ik nog wat Chileense sfeer op een versmarkt en dan is het afgelopen.
Met een behouden vlucht naar Paris, een uur vertraging tussen Paris en Amsterdam, weer vertraging op de trein richting België kom ik omstreeks 19u30 in Gent-Dampoort aan. Weer thuis.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:24:08 door Mil 
Bij het eerste bezoek aan La Serena heeft de reisleider het lumineuze idee om samen een koffie te gaan drinken. Het wordt een ramp. Bestellen, bedienen en afrekenen duurt twee uren. We gaan dan met het openbaar vervoer naar Coquimbo, een vissersdorpje op 11 km van La Serena. Erg leuk. de vissers halen nog vis boven. Er zijn pelikanen en zeeleeuwen. Een verse vismarkt. Ik eet eenpotje ceviche en ga met enkele groepsleden vis eten. Met 9 moedigen lopen we terug naar La Serena over de dijk en het strand. Net op tijd terug in het hotel om met een empanada in het vuistje mee te gaan naar de avonduitstap: het observatorio Mamalluca. Steren kijken. Deze regio van Chile is voor astronomen de uitgelezen plek om naar de hemel te kijken. Ik volg de uitleg in het Spaans en geniet van het uitzicht.
Donderdag is volledig bezet met een uitstap naar het Choro en Damaseiland. Veel bus en boot, maar het resultaat mag er zijn. Veel verschillende vogels, zeeleeuwen, otters en... pinguins. We zijn pas laat terug. Ik eet in het vermaledijde restaurant/koffiehuis van de eerste dag. Lekker eten en prima bediening nu. Voor de gelegenheid (?) spelen ze de volledige CD van onze eigenste Vaya con Dios.
Vandaag vrijdag weer met de bus ca 7u naar Santiago. Ik kijk met verwachting uit naar de stad van Allende, de Moneda en zoveel meer. Of ik nog sporen terug gevonden heb horen jullie later.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:22:06 door Mil 
Je hebt er geen idee van hoe lekkereen warme douche en een scheerbeurt waren in het Recidencial Don Raul in san Pedro de Atacama na 4 dagen niet wassen en niet scheren. Ik trakteerde mezelf meteen op een menu del dia in restaurant Layetaka. Verkenen van het stadje was niet moeilijk. Een lange voetgangerstraat (peatonal Caracoles) met winkeltjes, reisbureaus en restaurantjes. Het is hier echt een oase in de woestijn. We zijn hier in een van de droogste plaatsen ter wereld. Het is een backpackers pleisterplaats. 's Avonds is er weer een groepseten. Ik ga mee. We eten in restaurant El Milagro. Lekker, daar niet van, maar wat een gedoe! Wachten tot iedereen (iets anders) besteld heeft, dan de bediening en dan afrekenen! Ik hou het zo lang niet vol en betaal mijn deel en maak nog een wandeling.
Op dinsdag is er een uitstap gepland naar de maanvallei in de namiddag. Ik wil de voormiddag niet laten verloren gaan en ga al vroeg op pad. Ik bezoek het museo Gustavo De Laing. Het gaat om de archeologische collectie van een Belgische jezuiet! Mooi voorgesteld. Ik ga op zoek naar een krant en lees die in de zon op een bankje op de plaza. Lunchen doe ik in Tierra. Hun slogan is todo natural. Alles vers inderdaad. Om 15 u begint de uitstap naar de maanvallei onder leiding van een kleine, maar vinnige, Chileense Fabiola. Eerst naar een uitkijkpost, dan de duivelsvallei en dan de maanvallei. Prachtig landschap. De wandeling eindigt op de richel van de grootste 'maankrater' om de zonsondergang te zien. 's Avonds eet ik in El Benito Desierto. een suggestie van Fabiola. Eerst moet ik wachten want de elektriciteit is uitgevallen, maar dan heerlijke Chileense kost.
De meeste groepsleden houden niet van musea, dus ben ik tot nog toe de enige die het museo bezocht. ook vandaag wil ik de dag nuttig gebruiken. Ik huur 's morgens een montainbike. Grappig, ik moest een persoonsbewijs tonen. Ik had niets mee, behalve mijn tangodiploma. De verhuurder schatert het uit en wil mijn diploma meteen aan de muur hangen. Het volstaat, ik mag de fiets meenemen. Heerlijk fietsen (zo een 30 km) naar ruines en een oude nederzetting. Om 16u start de valiezenstoet naar de bus. Wachten. We rijden de hele nacht door naar La Serena. De zetels zijn bijzonder comfortabel, dus ik kan prima slapen. Rond 10u zijn we in La Serena. een badplaats, maar nog redelijk fris, De lente is hier pas begonnen.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:20:58 door Mil 
We reden in een ruk van Potosi naar Uyuni. Het leek het einde van de wereld wel. We moesten er onze uitreisstempel uit Bolivias halen.De landcruisers van Toyota stonden klaar. We zouden ze de komende 4 dagen absoluut nodig hebben. Er werd voorraad in geslagen en ik huurde een slaapzak voor de koude nachten. Met 5 reisgenoten per jeep en de chauffeurwaren wij voertuig 3 in de caravaan.We bezochten eerst nog in Uyuni een treinkerkhof.een merkwaardige plek waar afgedankte treinstellen staan te verroesten in een woestijnlandschap. Een half uur later stonden we op de zoutvlakte van Uyuni. Nog nooit gezien. 12 000 vierkante km zoutvlakte. een speling van de natuur. Glinsterend wit in de zon. omzoomd met gebergte.Eentonig zou je denken, maar dat was het niet. De zonsondergang afgewacht en dan naar onze hostal Maya in Coquesa tegen de bergflank. Er is dus wel leven op de zoutvlakte. Onze hostal waren 3 slaapzalen, twee uur elektriciteit van de generator en een (heerlijk) avondeten ter plaatse bereid door onze Boliviaanse kokkinnen. We zaten op 3600m en dus was slapen niet eenvoudig. Toch lukte het aardig.De volgende dag is iedereenvroeg wakker. Geen gordijnen weet je wel.Ik maak een ochtendwandeling in de omgeving. Oorverdovend stil. ook het ontbijt van onze kokkinnen is top (vers fruit en yoghurt).We blijven nog een tijd op de zoutvlakte en bezoeken achtereenvolgens versteend coraal, het isla de los pescados, letterlijk een eiland vol cactussen midden in de zoutvlakte. daar maken onze kokkinnen ook de lunch. We wandelen een eind en de jeeps pikken ons op.Onze volgende stop zijn grotten (cuevas de las galaxias). twee boeren waren de mislukte quinoa-oogsten beu en zijn een toeristische plek gaan uitbaten: een grot met zeer merkwaardige druipstenen, een incabegraafplaats en een mirador. Stilaan verlaten we het zout en gaan we naadloos over in een woestijnlandschap. Lavastenen alom.Onze rustplaats heet nu San pedro. Zelfde scenario. Het lijkt iets minder koud, of hebben we ons aangepast. Boven San pedro ligt een ruïne. Die bezoeken we voor het avondeten. Er wordt redelijk geslapen, al zijn er diverse klachten over het snurken van sommigen.
Opnieuw is iedereen vroeg wakker. Vandaag een heel ander programma. We zien vooral mverschillende hoge meren en heel vaak flamingo´s: Er bestaan blijkbaar drie soorten.Wondermooie omgevingen. Kleurrijke meren en gebergte rondom. Top of the bill is het Lago Colorado. Door de algen in het water heeft het meer altijd weer een andere kleur. Nu van paars over rood naar diepblauw. de bolivianen wilden niet voor niets dit meer erkend zien als wereldwonder. We slapen in de buurt van het meer. We voelen meteen dat het deze keer echt koud zal worden. En zo gebuert ook. We worden wakker bij 7 graden onder nul en vertrekken nog voor zonsopgang naar een geisergebied. Wonderbaarlijk. een hoge stoomstoot, maar ook veel pruttelende scheuren in de aardkorst.Even verder kan men zelñfs een duik nemen in het warme water terwijl het buiten vriest. Ik bedank. We blijven met onze landcruisers verder door de landschappen ploegen en nemen afscheid van Bolivia met het lago Verde.
We rijden naar de chileense grens. Het landschap blijft mooi. We zijn nu in San Pedro de Atacama. een klein stadje, maar na de ontberingen van de voorbije dagen(niet wassen, niet douchen...) een echte oase. Vandaag op adem komen. Morgen al weer op uitstap.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:16:04 door Mil 
Gisteren in een dikke drie uur naar Potosi gereden. We zitten op 4060m. Er is hier zelfs een cafë restaurant naar genoemd. Eerst ingecheckt in ons hotel -Colonial- en dan gaan lunchen in een leuk cafe La Plata op de Plaza Central. Om 14u werden we opgewacht door 2 jonge gewezen mijnwerkers. Toen ze beseften dat ze de rest van hun korte mijnwerkersleven niet in de mijn wilden doorbrengen zijn ze mijnbezoeken beginnen organiseren. Met succes. We trokken eerst naar de markt om offergoed en lekkers voor de mijnwerkers te kopen - cocabladeren, alcohol, frisdrank, sigaretten- Je kon er ook dynamiet kopen. Dan moesten we allemaal een mijnwerkersplunje aantrekken. Jas, broek, helm met licht en handschoenen. We kregen bijzonder goede uitleg over de werking van de mijnen, nu ca 500 cooperatiefjes. Voor het bezoek zelf waren er 2 opties ofwel gemakkelijk - wel gebukt, een paar 100 m in de mijn tot El Tio, de god van de mijnwerkers en terug- ofwel moeilijk met kruip en glijwerk,ladders en tuti quanti. Een keer raden waarvoor ik gekozen heb. De tocht was zwaar, vooral door de weinige zuurstof en het vele stof, maar onvergetelijk. Nadien kregen we nog een avondmaal, aangeboden door Summum,bij de mijnwerkers thuis. De tafels werden letterlijk samen geschoven in de living en de vrouw des huizes stond achter het fornuis. Een lekkere authentieke maaltijd met zoete aardappelen en Lamavlees. Je kent dat van moe maar tevreden, maar deze keer was het echt van toepassing.
Vandaag nog een dag in Potosi. Het is een gezellig stadje en veel meer dan alleen een mijnstad. Ik was al vroeg op en heb in een voormiddag dan ook 2 musea afgewerkt. Telkens met een uistekende rondleiding in het Spaans. Eerst het Casa Moneda over de geschiedenis van het slaan van de munt. Erg interessant. Dan naar het klooster van Santa Teresa. Niet dat ik een liefhebber ben van religieuze kunst, maar dit klooster is nog volledig intact en naast de vele religieuze kunst kan je er ook het kloosterleven herbeleven.
Op de terugweg naar het hotel stop ik in een telefoonwinkel om toch nog eens de stem van Gudrun te horen. Ik zet mijn rugzak neer en zonder nadenken loop ik naar de aangewezen telefooncabine. Na het telefoontje stel ik vast dat ik mijn rugzak niet bij heb. Ik kijk richting balie en ook daar is hij weg. Rugzak kwijt denk ik. Niet dat er veel waardevols in zit, maar vor mij wel,o.m. mijn reisdagboek. Komt er plots een Boliviaan aangelopen om mijn rugzak terug te brengen. Hij had gemerkt dat er iemand mee was gaan lopen en was er achteraan gegaan. Zeg nu nog dat alle Latijnsamerikanen dieven zijn.
Morgen vroeg naar de zoutmeren. Dan zijn we van de buitenwereld afgesneden. Volgend verslag dus over een 4 tal dagen.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:13:26 door Mil 
Om jullie meteen gerust te stellen, er gaat niets mis met de reis, alles verloopt prima. De politieke situatie is wat anders, daarover straks meer.
Het feest van La Virgen de Guadelupe was bijzonder leuk. Er defileerden groepen in prachtige klederdracht, met orkestjes die allemaal hetzelfde deuntje speelden. Het duurde tot 4u in de morgen.
Gisteren naar de zondagsmarkt in Tarabuco geweest. Erg leuke markt voor zowel locales als turistas. Ik heb, eindelijk ?, ook enkele aankopen gedaan. Echt afdingen lukt hier niet zo goed. Terug in de stad wou ik enkele musea bezoeken, dat viel tegen ( op zondag is hier nagenoeg alles gesloten). Toen ik terug in het hotel kwam was het te laat om met de groep te gaan eten. Dat vond ik niet erg. Ik ben dan alleen naar een restaurantje gaan zoeken en heb dat ook gevonden: Loco't. Ik bestelde er een vleesschotel, die ik niet op kreeg. Met wijn en een espresso na betaalde ik 6 euro.
Toen ik deze morgen wakker werd was het duidelijk dat mijn verkoudheid over was. We maakten een mooie wandeling op een oud Incapad. Een busje had ons naar de top van een berg gebracht (3800 m) en we hoefden dus alleen naar beneden te lopen. Bovendien konden we daar uitrusten bij de rivier. Onderweg boptsten we op weer een feest voor weer een andere Virgen. Wist niet dat er zoveel maagden waren in Bolivia. Nu toch een museum open gevonden. Kaartjes gekocht en postzegels. Postzegels zijn ook hier peperduur. Voor de prijs van 10 postzegels heb je 2 avondmaaltijden.
De politieke situatie nu. Ik weet niet wat er in de wereld op het beeldscherm komt, maar hier titelen alle kranten: Bolivia en crisis. Vooral in de Oostelijke provincie Pundo, die grote autonomie wil, zoals Santa Cruz, zijn er grote incidenten. Aanleiding is een maatregel van de regering Morales die een taxe op energie die vroeger naar de (rijke) provincie ging, nu gebruikt om ook aan de arme Bolivianen een pensioen te geven. Op 11 september werd er een slachting gehouden onder de boerenbevolking (minstens 15 doden en veel vermisten). De gouverneur zou drugsbendes betaald hebben om dit vuile werk te doen. De president heeft de staat van beleg afgekondigd en het leger ter plaatse gestuurd. Vraag is of het leger de president zal blijven steunen. Onderweg is het duidelijk dat in de arme regio's iedereen achter Evo Morales staat, maar dat de rijken hem weg willen. Hij heeft wel de steun van alle Latijs Amerikaanse collega's. Gelukkig gebeurt dit alles ver van waar we zijn. Maak je dus niet ongerust. Morgen naar Potosi en de zilvermijnen. Spannend.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:12:48 door Mil 
Onze laatste avond in Salta hebben we lekker gegeten in La vieja estacion. Er was ook muziek. Een adresje dat ik gevonden had. De groep vond het prima om daar te gaan. Van Dalta ging het met een eigenbusje naar Tilcara. We reden weer langs prachtige landschappen. Dus af en toe een fotostop was zeker nodig. We kwamen redelijk laat aan in Tilcara,een eerder klein stadje op 3000 meter. We hebben er Inca overblijfselen gezien en de plaza bezocht.
In Tilcara vertrokken we al om 8u richting Bolivia. Eerst een bezoek aan Huamaca. Dan weer langs mooie landschappen naar de grens. eerst Argentina uit en dan Bolivia binnen. We kwamen in een andere wereld. Armer. Onze bus is redelijk gammel en de wegen zijn verschrikkelijk slecht. Er is overal en voortdurend stof.Het was dan ook een helse rit om vrij laat in Tupiza aan te komen. Buiten wat eten en slapen zat er niet veel meer op. Ik ben ook verkouden. Om 6u moesten we al in de bus zijn, want anders konden we niet over de berg. Het werd een busreis van een hele lange dag.
We zijn nu in Sucre en dat lijkt een erg gezellig stadje. Op dit ogenblik is het ook feest, voor de Virgen de Guadeloupe. Optochten en vuurwerk. Morgen en overmorgen staan er twee uitstappen op het programma.
Daarover later meer.
Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-02 20:07:42 door Mil 
Maandag nog een gevulde dag gehad in Buenos Aires. Uiteindelijk niet alleen op stap gegaan. De meeste musea die ik wou zien waren trouwens dicht. Het was zonnig en tegen de middag zelfs lekker warm. De dag begon met een (gratis) rondleiding in het Congreso, het Parlement zeg maar. We kregen er wat poltieke uitleg bij, maar over de donkere periode (van de militaire dictatuur) wordt weinig gezegd. In de buurt zijn we naar het Watermuseum gegaan. Een merkwaardig kitcherig gebouw waar 4 reuze tanks vroeger de stad van water voorzag. Het geheel is nu leeg en verlaten, maar is nu beschermd en museum. Om te lunchen zijn we met de metro naar de wijk Palermo gespoord. De wijk is blijkbaar bekend door de telenovela Julia's tango, die zou in Nederland op de buis zijn, is mij onbekend. Het is een erg gezellige wijk, een beetje Italiaanse sfeer.Om 19u30 zijn we met een binnenvlucht van de Andes compania naar Salta gevlogen. Hoewel we pas om 22u30 in onze Posada arriveerden zijn we nog iets gaan eten en drinken. We leven hier ondertusen op een Spaans ritme (avondeten na 21u).
Gisteren een erg leuke uitstap gemaakt met een deel van de groep (8 ensen) naar de Querada de las Conchas e Cafayate. Een wonder van de natuur met grillige rotsen en schitterende landschappen. Zeker zo mooi als Capadocië. Cfayate is een leuke zonnige stad. Er wordt hier beweerd dat de zon 340 dagen per jaar schijnt. Gisteren was het in elk geval zeer zonnig. We hadden een steegoede gids, die ook veel achtergrond ertelde en ons liet kenismaken met muziek. Ik heb voor het eerst ook mate geproefd en cocathee gedronken. Ik was al vrolijk, dus ik voel weinig vershil. Gisteravond echte Argentijnse steak gaan eten. Moet ook eens gebeuren. Ze zijn inderdaad van hoge kwaliteit.
Vandaag nog een vrije dag in Salta. Ik ben er alleen op uit getrokken. eerst naar San Bernardo. EEn heuvel boven de stad. Met de kabelbaan heen, te voet terug. Mooi uitzicht. Dan naar het Archeologisch museum. De moeite waard. Mummie van kind gezien dat 500 aar oud is en op de vulkaan in de buurt is gevonden.Dit kind was een offer (levend begraven) van de Incas aan de goden.
Voor de rest een terrasje, internetten en rondslentere in eenzalig lenteweer.
Morgen gaan we weer verder richting Tilcara.
Zoek hier andere 
