Het is ruim middag als we met de Tur-bus in Santiago aankomen. Het moet gezegd die bussen zijn comfortabel. We checken in ons hotel. een typisch grootstadhotel, maar goed gelegen. Bas gaat met ons meteen de stad in. We nemen de metro (380 peso voor een rit). Eenmaal in het centrum leidt Bas ons door de belangrijkste plaatsen. Goed idee om het zo te doen. Verde(r verkennen kan later. Als we op het plein voor de Moneda (presidentieel paleis) staan word ik emotioneel. Ik zie voor mijn ogen weer de tanks staan die op 11 september 1973 het paleis hebben beschoten en wat geleid heeft tot de moord/zelfmoord van Salvador Allende. De rest van de groep heeft blijkbaar geen herinnering aan deze gebeurtenissen en loopt er enigszins neutraal voorbij. De plaza de Armas, de overdekte markt, de brede lanen, de parkjes en majesteueuze gebouwen maken van Santiago een gezellige stad. Onze verkenningstocht eindigt in een gezellige restaurantbuurt.We eten, nu aan kleine tafels, heel lekkezr in Patagonica. Bij een parilla krijg je hier een fles wijn bij! Met een deel keren we met de metro terug.

Het is zaterdag en ik wil op zoek naar sporen van Allende. Een deel van de groep gaat skiën! Om 10u sta ik met José aan het museo de Solidaridaad Salvador Allende. Mooi museum. Kunst een herinneringen aan deze democratisch verkozen president die een socialistische samenleving wou invoeren. De VS, de burgerij en de interne linkse verdeeldheid hebben er anders over beslist. De prijs was hoog: 17 jaar dictatuur (Pinochet,weet je wel). Samen met Bas en José lopen we langs een leuke wijk (Concha y toro) en bezoeken dan het dubbele museum Bella Artes. Deel 1 zeeer mooi, deel 2 valt tegen. In de lentezon kuieren we naar het centrum. Veel winkels zijn al dicht. Gelukkig is de grote boekenwinkel nog open. Ik sla Spaanstalig leesvoer in.'s Avonds is er ons 'laatste' avondmaal in Como Aqua para Chocolate, een erg gezellig restaurant bij Boqeado. Ik ben de vrijwilliger van dienst voor de bedankingsspeech.Het is wat later dan gewoonlijk, maar een grrot deel van de groep gaat rond middernacht slapen. Naar verluidt is een deel blijven doorzakken tot in de kleine uurtjes.

Ik wil de zondagvoormiddag niet laten verloren gaan met alleen maar wachten. Na het ontbijt ga ik dan ook met de metro richting Centro. Ik kuier wat rond in de ochtendzon tot het Archeologisch museum open gaat. Op zondag is er vrije toegang8 een erg waardevol en boeiend museum met pre Colombiaanse kunst. Mag je eiogenlijk niet missen. Op de terugweg snuif ik nog wat Chileense sfeer op een versmarkt en dan is het afgelopen.

Met een behouden vlucht naar Paris, een uur vertraging tussen Paris en Amsterdam, weer vertraging op de trein richting België kom ik omstreeks 19u30 in Gent-Dampoort aan. Weer thuis.

Bij het eerste bezoek aan La Serena heeft de reisleider het lumineuze idee om samen een koffie te gaan drinken. Het wordt een ramp. Bestellen, bedienen en afrekenen duurt twee uren. We gaan dan met het openbaar vervoer naar Coquimbo, een vissersdorpje op 11 km van La Serena. Erg leuk. de vissers halen nog vis boven. Er zijn pelikanen en zeeleeuwen. Een verse vismarkt. Ik eet eenpotje ceviche en ga met enkele groepsleden vis eten. Met 9 moedigen lopen we terug naar La Serena over de dijk en het strand. Net op tijd terug in het hotel om met een empanada in het vuistje mee te gaan naar de avonduitstap: het observatorio Mamalluca. Steren kijken. Deze regio van Chile is voor astronomen de uitgelezen plek om naar de hemel te kijken. Ik volg de uitleg in het Spaans en geniet van het uitzicht.

Donderdag is volledig bezet met een uitstap naar het Choro en Damaseiland. Veel bus en boot, maar het resultaat mag er zijn. Veel verschillende vogels, zeeleeuwen, otters en... pinguins. We zijn pas laat terug. Ik eet in het vermaledijde restaurant/koffiehuis van de eerste dag. Lekker eten en prima bediening nu. Voor de gelegenheid (?) spelen ze de volledige CD van onze eigenste Vaya con Dios.

Vandaag vrijdag weer met de bus ca 7u naar Santiago. Ik kijk met verwachting uit naar de stad van Allende, de Moneda en zoveel meer. Of ik nog sporen terug gevonden heb horen jullie later.

Je hebt er geen idee van hoe lekkereen warme douche en een scheerbeurt waren in het Recidencial Don Raul in san Pedro de Atacama na 4 dagen niet wassen en niet scheren. Ik trakteerde mezelf meteen op een menu del dia in restaurant Layetaka. Verkenen van het stadje was niet moeilijk. Een lange voetgangerstraat (peatonal Caracoles) met winkeltjes, reisbureaus en restaurantjes. Het is hier echt een oase in de woestijn. We zijn hier in een van de droogste plaatsen ter wereld. Het is een backpackers pleisterplaats. 's Avonds is er weer een groepseten. Ik ga mee. We eten in restaurant El Milagro. Lekker, daar niet van, maar wat een gedoe! Wachten tot iedereen (iets anders) besteld heeft, dan de bediening en dan afrekenen! Ik hou het zo lang niet vol en betaal mijn deel en maak nog een wandeling.

Op dinsdag is er een uitstap gepland naar de maanvallei in de namiddag. Ik wil de voormiddag niet laten verloren gaan en ga al vroeg op pad. Ik bezoek het museo Gustavo De Laing. Het gaat om de archeologische collectie van een Belgische jezuiet! Mooi voorgesteld. Ik ga op zoek naar een krant en lees die in de zon op een bankje op de plaza. Lunchen doe ik in Tierra. Hun slogan is todo natural. Alles vers inderdaad. Om 15 u begint de uitstap naar de maanvallei onder leiding van een kleine, maar vinnige, Chileense Fabiola. Eerst naar een uitkijkpost, dan de duivelsvallei en dan de maanvallei. Prachtig landschap. De wandeling eindigt op de richel van de grootste 'maankrater' om de zonsondergang te zien. 's Avonds eet ik in El Benito Desierto. een suggestie van Fabiola. Eerst moet ik wachten want de elektriciteit is uitgevallen, maar dan heerlijke Chileense kost.

De meeste groepsleden houden niet van musea, dus ben ik tot nog toe de enige die het museo bezocht. ook vandaag wil ik de dag nuttig gebruiken. Ik huur 's morgens een montainbike. Grappig, ik moest een persoonsbewijs tonen. Ik had niets mee, behalve mijn tangodiploma. De verhuurder schatert het uit en wil mijn diploma meteen aan de muur hangen. Het volstaat, ik mag de fiets meenemen. Heerlijk fietsen (zo een 30 km) naar ruines en een oude nederzetting. Om 16u start de valiezenstoet naar de bus. Wachten. We rijden de hele nacht door naar La Serena. De zetels zijn bijzonder comfortabel, dus ik kan prima slapen. Rond 10u zijn we in La Serena. een badplaats, maar nog redelijk fris, De lente is hier pas begonnen.   

We reden in een ruk van Potosi naar Uyuni. Het leek het einde van de wereld wel. We moesten er onze uitreisstempel uit Bolivias halen.De landcruisers van Toyota stonden klaar. We zouden ze de komende 4 dagen absoluut nodig hebben. Er werd voorraad in geslagen en ik huurde een slaapzak voor de koude nachten. Met 5 reisgenoten per jeep en de chauffeurwaren wij voertuig 3 in de caravaan.We bezochten eerst nog in Uyuni een treinkerkhof.een merkwaardige plek waar afgedankte treinstellen staan te verroesten in een woestijnlandschap. Een half uur later stonden we op de zoutvlakte van Uyuni. Nog nooit gezien. 12 000 vierkante km zoutvlakte. een speling van de natuur. Glinsterend wit in de zon. omzoomd met gebergte.Eentonig zou je denken, maar dat was het niet. De zonsondergang afgewacht en dan naar onze hostal Maya in Coquesa tegen de bergflank. Er is dus wel leven op de zoutvlakte. Onze hostal waren 3 slaapzalen, twee uur elektriciteit van de generator en een (heerlijk) avondeten ter plaatse bereid door onze Boliviaanse kokkinnen. We zaten op 3600m en dus was slapen niet eenvoudig. Toch lukte het aardig.De volgende dag is iedereenvroeg wakker. Geen gordijnen weet je wel.Ik maak een ochtendwandeling in de omgeving. Oorverdovend stil. ook het ontbijt van onze kokkinnen is top (vers fruit en yoghurt).We blijven nog een tijd op de zoutvlakte en bezoeken achtereenvolgens versteend coraal, het isla de los pescados, letterlijk een eiland vol cactussen midden in de zoutvlakte. daar maken onze kokkinnen ook de lunch. We wandelen een eind en de jeeps pikken ons op.Onze volgende stop zijn grotten (cuevas de las galaxias). twee boeren waren de mislukte quinoa-oogsten beu en zijn een toeristische plek gaan uitbaten: een grot met zeer merkwaardige druipstenen, een incabegraafplaats en een mirador. Stilaan verlaten we het zout en gaan we naadloos over in een woestijnlandschap. Lavastenen alom.Onze rustplaats heet nu San pedro. Zelfde scenario. Het lijkt iets minder koud, of hebben we ons aangepast. Boven San pedro ligt een ruïne. Die bezoeken we voor het avondeten. Er wordt redelijk geslapen, al zijn er diverse klachten over het snurken van sommigen.

Opnieuw is iedereen vroeg wakker. Vandaag een heel ander programma. We zien vooral mverschillende hoge meren en heel vaak flamingo´s: Er bestaan blijkbaar drie soorten.Wondermooie omgevingen. Kleurrijke meren en gebergte rondom. Top of the bill is het Lago Colorado. Door de algen in het water heeft het meer altijd weer een andere kleur. Nu van paars over rood naar diepblauw. de bolivianen wilden niet voor niets dit meer erkend zien als wereldwonder. We slapen in de buurt van het meer. We voelen meteen dat het deze keer echt koud zal worden. En zo gebuert ook. We worden wakker bij 7 graden onder nul en vertrekken nog voor zonsopgang naar een geisergebied. Wonderbaarlijk. een hoge stoomstoot, maar ook veel pruttelende scheuren in de aardkorst.Even verder kan men zelñfs een duik nemen in het warme water terwijl het buiten vriest. Ik bedank. We blijven met onze landcruisers verder door de landschappen ploegen en nemen afscheid van Bolivia met het lago Verde.

We rijden naar de chileense grens. Het landschap blijft mooi. We zijn nu in San Pedro de Atacama. een klein stadje, maar na de ontberingen van de voorbije dagen(niet wassen, niet douchen...) een echte oase. Vandaag op adem komen. Morgen al weer op uitstap. 

Gisteren in een dikke drie uur naar Potosi gereden. We zitten op 4060m. Er is hier zelfs een cafë restaurant naar genoemd. Eerst ingecheckt in ons hotel -Colonial- en dan gaan lunchen in een leuk cafe La Plata op de Plaza Central. Om 14u werden we opgewacht door 2 jonge gewezen mijnwerkers. Toen ze beseften dat ze de rest van hun korte mijnwerkersleven niet in de mijn wilden doorbrengen zijn ze mijnbezoeken beginnen organiseren. Met succes. We trokken eerst naar de markt om offergoed en lekkers voor de mijnwerkers te kopen - cocabladeren, alcohol, frisdrank, sigaretten- Je kon er ook dynamiet kopen. Dan moesten we allemaal een mijnwerkersplunje aantrekken. Jas, broek, helm met licht en handschoenen. We kregen bijzonder goede uitleg over de werking van de mijnen, nu ca 500 cooperatiefjes. Voor het bezoek zelf waren er 2 opties ofwel gemakkelijk - wel gebukt, een paar 100 m in de mijn tot El Tio, de god van de mijnwerkers en terug- ofwel moeilijk met kruip en glijwerk,ladders en tuti quanti. Een keer raden waarvoor ik gekozen heb. De tocht was zwaar, vooral door de weinige zuurstof en het vele stof, maar onvergetelijk. Nadien kregen we nog een avondmaal, aangeboden door Summum,bij de mijnwerkers thuis. De tafels werden letterlijk samen geschoven in de living en de vrouw des huizes stond achter het fornuis. Een lekkere authentieke maaltijd met zoete aardappelen en Lamavlees. Je kent dat van moe maar tevreden, maar deze keer was het echt van toepassing.

Vandaag nog een dag in Potosi. Het is een gezellig stadje en veel meer dan alleen een mijnstad. Ik was al vroeg op en heb in een voormiddag dan ook 2 musea afgewerkt. Telkens met een uistekende rondleiding in het Spaans. Eerst het Casa Moneda over de geschiedenis van het slaan van de munt. Erg interessant. Dan naar het klooster van Santa Teresa. Niet dat ik een liefhebber ben van religieuze kunst, maar dit klooster is nog volledig intact en naast de vele religieuze kunst kan je er ook het kloosterleven herbeleven.

Op de terugweg naar het hotel stop ik in een telefoonwinkel om toch nog eens de stem van Gudrun te horen. Ik zet mijn rugzak neer en zonder nadenken loop ik naar de aangewezen telefooncabine. Na het telefoontje stel ik vast dat ik mijn rugzak niet bij heb. Ik kijk richting balie en ook daar is hij weg. Rugzak kwijt denk ik. Niet dat er veel waardevols in zit, maar vor mij wel,o.m. mijn reisdagboek. Komt er plots een Boliviaan aangelopen om mijn rugzak terug te brengen. Hij had gemerkt dat er iemand mee was gaan lopen en was er achteraan gegaan. Zeg nu nog dat alle Latijnsamerikanen dieven zijn.

Morgen vroeg naar de zoutmeren. Dan zijn we van de buitenwereld afgesneden. Volgend verslag dus over een 4 tal dagen.