Het is ondertussen dinsdag en we hebben een strikt programma : de Belgische ambassade (in het noorden), de immigratiepolitie (in het zuiden) en de luchtvaartmaatschappijen (weer in het noorden). We gaan met de metro en een stukje taxi/wandelen naar de Belgische ambassade. We krijgen er geld. Als we een schuldvordering invullen geeft de consul ons 400 euro. Met auto's van de ambassade en 2 taxis rijden we naar de immigratiepolitie. Bang afwachten aan de overkant van het bureau of we ons visum verlengd krijgen. Na ruim anderhalf uur komt het mannetje van de ambassade met onze paspoorten terug buiten. Er steekt een spontaan applaus op. We moeten ons niet individueel aanbieden. Met dezelfde auto's naar de luchtvaartmaatschappijen. Acht groepsleden geraken aan tickets bij Turkish Airlines voor Istanbul, 5 groepsleden bemachtigen een ticket bij Quatar airlines naar Berlijn. De laan naast de kantoren is de plaats waar na de vorige verkiezingen de mensen massaal op straat kwamen.

Woensdagnacht vertrekken we in twee groepen. Na 48u reizen zonder slaap komen 5 van de groep van 8 om 22u30 aan in Schiphol. Om 2u zijn we in Gent. Een dag later, vrijdag, is iedereen thuis.

Ook al dreigen de ervaringen van de laatste dagen ons psitief beeld over Iran af te brokkelen toch komen nu weer de mooie herinneringen boven. Het is een prachtig land, een gastvrij en vriendelijk volk, er is een star en verwerpelijk regime, maar er is duidelijk hoop.

Het is maandag en we horen op een vlucht naar Londen te zitten. Na het ontbijt worden de taken verdeeld. Een groepje trekt naar de Belgische ambassade (visa en geld). Een groepje gaat naar BMI en onderzoekt mogelijke terugvluchten. Een derde groepje gaat op prospectie voor een goedkoper hotel. Het is 12u30 als iedereen terug is van de missie. De visa moeten dringend geregeld worden. Iedereen moet in drievoud weer een formulier invullen en 3 pasfoto's meeleveren. We nemen pasfoto's in de buurt. Vrouwen met hoofddoek! Het visum kost ons ook nog eens 200 000 rials van onze schamele reserve. De ambassade verzamelt de dossiers en onze paspoorten. Ze zullen er verder voor zorgen. Geld kan en mag de ambassade niet geven. Bij BMI is de eerste vlucht die kan gewaarborgd worden op 9 mei! Nu is al duidelijk dat de vlucht van woensdag ook geannuleerd zal worden. Er moet dus gezocht worden naar andere vluchten, op eigen kosten, maar hoe gaan we die betalen? De hotelploeg heeft 2 alternatieven : het hotel Firouzeh, dichtbij, basic en goedkoop of het hotel Atlas, duurder en verder weg. De groep kiest voor Firouzeh. We trekken in caravaan langs de stoep naar onze nieuwe stek in de auto-onderdelenwijk. De pc wordt er belegerd. Thuisfront verwittigen, vluchten zoeken, nieuws vergaren. Onze enige informatiebron is CNN. Er zijn geen buitenlandse kranten. Nieuwsites worden vaak geblokkeerd. Die avond eten we met lange tanden onze kebab. Wat zal morgen brengen? 

 

We slapen nog eens goed uit en om 10u vertrekt de bus richting Tehran. We hebben het gevoel dat de reis afgelopen is. De ongerustheid over onze terugvlucht neemt zienderogen toe. We rijden langs de autoweg naar de hoofdstad. De militaire installaties in de verte doen ons nauwelijks opkijken. Iedereen is bezig met de terugkeer. Als klap op de vuurpijl krijgen we nog een een regenvlaag en een hagelbui over ons. Als we bijna in Tehran zijn wordt het duidelijk dat onze vlucht van BMI van morgenvroeg al geannuleerd is. Het Europese luchtruim s blijkbaar volledig gersloten.Als we in het Ferdosi hotel aankomen houden we crisisberaad. Er is het probleem van ons visum. Het verloopt dinsdag en moet verlengd geraken. Er is de geldkwestie. Nagenoeg iedeeen zit door zijn geld. Creditkaarten zijn onbruikbaar in Iran. Er is aan geen geld te geraken, niet uit de muur, niet bij de bank. Zelfs het hotel met creditkaart betalen kan niet. Er zijn de mogelijke alternatieven om terug te vliegen. Er is de nood aan een ander, vooral goedkoper, hotel. We eten nog een laatste keer het avondmaal in Ferdosi. Ons laatste avondmaal? We laten het voorlopg niet aan ons hart komen en bedanken Kathleen hartelijk voor de uitstekende begeleiding van onze reis.

Om 8u30 staat Mehdi, onze jonge gids, paraat. Hij spreekt vlekkenloos frans en staat open voor onze vragen. Er bereiken ons berichten van het thuisfront dat er in Ijsland een vulkaanuitbarsting is en dat er een immense gaswolk opstijgt. We maken ons voorlopig geen zorgen en zijn vooral gretig om Esfahan te bezoeken.We starten met de oude Ali moskee (uitzonderlijk maar één minaret), dan naar de Jameh of Vrijdagmoskee, die is er steeds. Op één plaats wordt er 800 jaar architectuur getoond. De begeleiding van Mehdi is boeiend.Rond de middag gaan we met de bus naar de Khadju brug. Het is weekend en de oude brug is een pleisterplaats voor de Iraanse families. Wedstrijd peddelen, picknicken, skaten... Het regent een beetje. We lunchen in een typisch Iraans restaurant. De saladbar wordt versierd door een kerstboom waarover namaak sneeuw dwarrelt! Als afsluiter bezoeken we nog het Aliquapu paleis aan het grote plein. Mooie schilderijen. We dineren traditioneel, dus zittend op tapijten, in de buurt van het plein. Doodop gaan we door de totaal verlaten bazar naar Dibai house.

Het is zaterdag en onze laatste dag in Esfahan. De kwestie aswolk blijkt ernstiger dan de kwestie BHV. Mehdi neemt ons echter met een brede glimlach weer op sleeptouw door zijn geliefde stad.Eerst naar de pigeontower. Een toren waar duiven samen hokken om er hun escrementen achter te laten en zo voor de nodige mest te zorgen. Dan richting Armeense wijk. Naast een Joodse is er dus ook een Armeense wijk in Esfahan. Ortodoxs christenen. Ze leven vreedzaam naast de moslims. Om 12u moeten we naar een plaatselijke atractie : de bewegende minaretten. Blijkbaar gaat het om een minaret waar om het uur een mannetje aan schudt en dan is er wat beweging te zien. Terug naar het plein. Vrij tot 15u. Lunchen en shoppen. Om 15u hernemen we met Mehdi het programma. De grote moskee op het plein met een fantastische akoestiek. Er ontstaat bij de groep wel stilaan een moskee-indigestie. Vandaar dat het Chetel Sotun paleis nog een welkome afwisseling biedt. Het programma zit er op. Er wordt nagekaart in een theehuis. De wind steekt op, de bazar lonkt, er wordt hier en daar gesnotterd. De groep valt uiteen in kleine groepjes. Afspraak aan de grote moskee voor het avondeten.

Het wordt weer een lange busreis. We hebben naar schatting 473 km voor de boeg.Buiten een plaspauze hebben we maar èèn stop in het oude dorpje Izadkhast. Hier en daar zien we in dit verlaten dorp tegen een bergflank enkele bewoners. Krakers? Er is ook een Abbasidische caravanserai in puin. Meteen dromen we ervan om die om te bouwen tot een hotelletje. Het wandelingetje doet deugd. Vooral als we ook nog eens de zeldzame vogel hop zien voorbij fladderen. Het is late namiddag als we Esfahan, zeg Isfahan, binnen rijden. Ons hotelletje is verscholen in de kleine steegjes rond de bazar. We moeten dus even met de koffers lopen voor we Dibai house bereiken. Opschudding! Er zijn de te weinig kamers geboekt. Er wordt een (lange) mouw aan gepast en iedereen vindt een bed. We lopen door de bazar naar het grote plein, vroeger Naqsh-e-Jahan, nu natuurlijk Imam (Khomeini) plein. Het tweede grootste plein ter wereld, na het Tien a menplein. De grote markt van Sint Niklaas is er niets tegen. We eten een ijsje en gaan op het gazon zitten tussen de Iraanse families. Het weekend komt er aan, het is donderdagnamiddag, maar veel winkeltjes zijn open. Het ziet er hier een stuk toeristischer uit.