Later zijn we op de meest bizarre weg geraakt die we tot dan toe tegen gekomen waren. Iedereen zei dat we niet van Palau kunnen afvallen en dus niet kunnen verdwalen, maar dat was deze keer toch niet waar. berg op berg af naar links tot de weg erniet meer was, overgroeid door het oerwoud, ons met veel moeite keren, weer verder naar rechts dan maar en dan homen we in the middel of nowhere een dorp tegen met 7 huizen. we hebben er maar 4 mensen gezien, maar zoals overal was het meteen weeral een heel verhaal. er lag daar een audenthieke sloep uit een boomstam gemaakt versierd met parelmoer en houtsnijwerk, heel mooi en nog in gebruik.

Op dat ogenblik komt er een minibusje het dorp ingereden, draait op het "dorpsplein" en weer weg. er zaten Japanners in en toen werden de mensen toch boos, want ze waren niet uitgestapt om eens met hen te praten.

Zoals jullie zien, onze dagen zijn hier goed gevuld.

we zijn hier ook naar een wasserette geweest, na zoveel tijd was dat wel al ens nodig, en juist er naast was er ook een winkeltje. De mevrouw was een filipijnse en werkt hier al 7 jaar. In al die tijd heeft ze haar kinderen al 2 keren gezien, als je zo met de mensen hier praat dan hoor je toch veel triestige verhalen. Het is ons dan ook opgevallen dat wij overal alleen toekwamen, de geleide tours komen hier niet. Te midden van de wildernis, in een mangrove moeras stond er ook een wasserette, kompleet met wasmachines en droogkasten, het was een bouwsel uit golfplaten en volledig roest, het stond uiteraard ook op palen en voor de rest was er geen mens te zien en geen huis ook. Maar de machines gingen!

ge ziet het gaat hier van het een uiterste naar het andere,net zoals met h8et weer. De laatste dagen heeft het hier al heel veel geregens maar zoals altijd in de tropen is er onmiddelik weer zon en heel warm.

Verder is hier geen openbaar vervoer, de enige bussen zijn de gele schoolbussen, en die zijn er genoeg en voor de rest heeft iedereen een auto. Of het stuur links of rechts staat dat maakt niet uit, maar rijden doen ze.

En in de jungle heb ik geen kerstlichtjes gezien, maar hier in Koror zo veel te meer. En kerstmuziek alom. Behalve in de shuttle van het hotel , daar is het Bob Marley met reggae,dat is tenminste muziek die hier past. Alhoewel........ik heb nog nooit zoveel kerken gezien en van de meest uiteenlopende strekkingen en dat allemaal voor 22000 mensen.

Als er zoveel in Lokeren stonden dan was er ver in elke straat één.

Over het eten dat is nog een hoofdstuk apart, maar laat ik jullie dit nu toch maar al zeggen, ik snak naar een goede biefstuk met frietjes!! de vis en seafood komen zo geleidelijk mijn oren uit!!! 

Het grote eiland barst dus van tradities, de mensen zijn overal zo vriendelijk, maar aan de andere kant kwamen we toch in een totaal ander uiterste terecht. Ze hebben daar nl een totaal nieuwe stad in de maak, het witte huis van Washington maar dan in een kleinere versie. Daarnaast nog een kantoorgebouw, maar verder niets,geen huis niets. Wel allemaal met spliksplinternieuwe banen er naar toe.

Gelukkig komen we verder weer van het ene leuke dorp naar het andere, overal kregen we wel iets gepresenteerd, wat er nu heel lekker was dat waren die kleine banaantjes, ze hangen overal in de wldernis aan bomen,cocsnoten alom en het andere fruit dat overal in de natuur te vinden is maakt toch wel zeker dat ze hier niet van honger moeten sterven. overal vissen ze met de meest primitieve middelen, en vangen doen ze!

We waren er te vroeg, maar de vrouwen waren in vergadering. Toch kwam er een dame bij mij eerst vraagt ze of ik van Palau ben en na mijn ontkennend antwoord nodigt zij me uit om bij hen te komen zitten. Ik alleen, frans moest buiten blijven. Nu zaten ze allemmal een speciale vrucht te eten en te kouwen op de blaadjes van die vrucht, hun monden tanden tongen zelfs het rood van hun ogen zag bloedrood. Ik zag mij nu nog niet op die blaadjes knabbelen, en legde uit dat we er waren voor de viswedstrijd, en gelukkig kwam toen de eerste boot toe.

Onmiddelijk verzamelde iedereen bii de bai en juist daarnaast lag er een plaats met weegschaal(hangweegschaal) en dat was de plaats van het gebeuren.Onmiddelijk werd zijn visvangst gewogen en gekeurd. Grote vissen werden per stuk gewogen, dan de hele visvangst samen op een paar speciale vissen na, want blijkbaar speelde dat allemaal een rol om prijs te hebben. de mannen moesten wegen en de vis op ijs leggen, de vrouwen keurden en noteerden alles. Telkens er een speciale vis was, moest er een vrouw bij poseren voor de foto!!! Het was een ongelofelijk schouwspel. rode vissen, blauwe met rode bolletjes op hun staart,gele met streepjes en dan ook lelijkaards als grouper, volgens de wet beschermd, maar daar trokken ze zich toch niet veel van aan; Bij een volgende visser werd zijn grootste vis aan de haak gehangen, maar die leefde nog en sprong terug van de haak! Consternatie alom!

Na een poosje hadden we het wel gezien, en wilden we verder gaan. Opnieuw kwam dezelfde vrouw mij uitnodigen voor de lunch, heel tof natuurlijk, maar we zagen ons nooit meer thuis geraken en wilden toch wel verder op verkenning van de andere kantdus....;

Eenstaat bestaat uit een aantal dorpen, soms eens 5 of 6 of als het een grote is misschien eens een stuk of 12, maar een dorp bestaat uit een clan, wij waren in een dorp met 7 huizen. Het dorp heeft een bai= gemeenschapshuis, de mensen ontmoeten elkaar daar, maar er zijn daar ook mannenvergaderingen( vrouwen niet toegelaten) en omgekeerd, vrouwenvergaderingen( mannen niet toegelaten) Bij die bai's zijn er prachtige bij ze werden beschilderd, en vertellen voor een deel de dorpsgeschiedenis.

Maar feitelijk gebeurt er iets heel raars, de vrouwen vergaderen regelmatig over alles wat hun dageljks leven aanbelangt. Er is natuurlijk een dame die meer aanzien heeft en die hoort wat er allemaal verteld wordt; het dorp wordt naar buiten toe bestuurd door een chief, maar om de zoveel tijd wordt die herkozen en hoe gaatdat? de vrouwen vergaderen, en kiezen wie er geschikt bevonden is, dan gaat hun leidster naar de mannen de boodschap overbrengen, en van dan af aan zijn e mannen verantwoordelijk voor het welzijn van hun clan.En als jullie denken dat dit niet meer bestaat, dan zijn jullie wel mis:we hebben een auto gehuurd, en zijn al van gisteren bezig met het grote eiland te verkennen. We hebben het eiland doorkruisd, van dorp naar dorp, door het oerwoud op wegen dieje niet voor mogelijk houdt,Eens je van de amerikaanse weg afgaat komje terecht op stoffige karreslagen met putten en bulten, feitelijk moet je een Jeep hebben, maar dat hadden wij niet; soms kom je boven op de berg en zie je een prachtig uitzicht, soms verdwijn je in de jungle, een groot deel van Palau bestaat uit moerassen begroid met mangroven. Soms zie je de hemel niet meer, best wel griezelig. Ik heb echter nog nooit in mijn leven zo een verscheidenheid van palmen, bamboe, orchideeen enz gezien, een aantal komen alleen in Palau voor.

we zijn de eerste dag tot helemaal in de top geraakt, en de weg loopt altijd uit op een soort pier aan de zee. daar was een winkeltje, en daar hing uit dat er zaterdag een grote viswedstrijd was met grote geldprijzen. 's avonds in ons hotel lezen we het nog eens en dus beslissen wij om de volgende dag terug te keren tegen de middag, want dan moesten ze terug binnen komen

Palau, zoals ik al zei, een paradijs Palau is een republiek bestaande uit 16 staten, geen van die staten is ook maar zo groot als een provincie bij ons, meestal zijn ze veel kleiner.

de eilanden, er zijn er een hondertal, zijn al heel lang bewoond, zoiets als 1000 VC en van waar de mensen gekomen zijn is een vraagteken, als je kijkt op de kaart van dit deel van de wereld, dan zie je dat er hier zo ongelofelijk veel eilanden zijn, het kan dus van overal zijn.

Maar in de 18 e eeuw leed er hier een Engelsman schipbreuk, de inboorlingen hebben hem geholpen, maar natuurlijk vanaf dan was het gedaan met hun paradijslijk leven. Er was daar ergens een Paus die besliste dat Palau samen met nog een aantal eilanden behoorde tot Spanje, die hadden er na 14 jaar al genoeg van (lag te ver) en hebben Palau verkocht aan Duitsland. In wo I hebben die dit verloren aan de Jappanners, die op hun beurt de boel moeten overdragen hebben aan de USA na WO II.Palau is nu sinds 1994 onafhankelijk! Ongelofelijk toch.

Van allemaal de eilanden van Palau zijn er een deel onbewoond, natuurreservaat; Op de rest wonen er zo een 22000 mensen met degenen uit de filippijnen die hier werken en wonen bijgeteld.En Palau zelf? Koror is een vrij klein eiland, verbonden met het grote eiland( BAbeldaob)door de brug van de vriendschap geschonken door Japan. Babeldaob is omringd door een slikslinternieuwe baan geschonken door de USA, de luchthaven ligt op Babeldaob.

Tot zover...... maar nu begint het